به سفارش همکاران بخش سینمایی مجله نافه با «کامران شیردل»، مستندساز پیشکسوت و جهانی مان گفتگویی کرده ام که با عنوان «مصائب دل شیر داشتن» در شماره دوم از دور جدید این نشریه منتشر شده است. در قسمتی از مصاحبه به مسیر فیلمهای تبلیغاتی اش که می رسیم برایمان می گوید که:

«یک شرکت تبلیغاتی بود به اسم «فاکوپا» که واقعا رفته بودند برای تبلیغ بانک صادرات وسط تهران فیل هوا کرده بودند. بهم زنگ زدند و گفتند ما اسمتون رو شنیدیم و می خواییم با شما کار کنیم. گفتند ما با برادران خیامی که صاحبان کارخانه پیکان اند قرار داد بستیم و می خواییم براشون یه فیلم درباره پیکان بسازیم و همش هم می گفتند می خواییم یک کاری بسازیم که توی تاریخ بمونه و تاریخ رو تکون بدیم. گفتم می خوایید فیل هوا کنید. گفتند نه ما این کار رو قبلا کردیم. چند وقت دیگه تولد پیکان می رسه و می خواییم براش یه فیلمی بسازیم. من براشون طرح دکور یک کیک عظیم رو ریختم که باز می شد و یک پیکان آلبالویی خوشگل از توش می اومد بیرون. و بعد بهشون گفتم من همیشه دلم می خواسته یه آهنگ ایرونی برای تولد داشته باشیم و واقعا حالم بد می شه که آهنگ خارجی توی تولدهامون می خونند. هرمزی صاحب فاکوپا که خیلی خوشش اومده بود بهم گفت با انوشیروان روحانی کار می کنید؟ گفتم آره. همون روز منو بردند پیش اش و براش تعریف کردم. انوشیروان خیلی از طرح خوشش اومد و شروع کرد به کار. این شد که «تولدت مبارک» معروف که حالا همه توی تولد ها می خونند بوجود اومد. دکور رو بردیم توی خود کارخانه پیکان ساختیم. خیلی کار مفصل و بزرگی بود. یک فیلم سه دقیقه ای شد که شب عید ایران رو بهم ریخت. چهارصد تا کپی ازش بردند برای سینماهای شهرستان ها و تلوزیزیون»

پی نوشت: حالا چه کسی می تواند بگوید که فرهنگ را آدم با فرهنگ و آداب می سازد و یا یک شرایط مناسب است که به اهالی فرهنگ اجازه خلق آثار کلاسیک و ماندگار می دهد؟ همیشه این سوال را از خودم می پرسم و جوابها البته همواره ضد و نقیض اند. امروز ده ها برابر دوران شیردل آثار هنری و تبلیغاتی ساخته می شود اما کدامشان توانایی اش را دارند تا در فرهنگ جامعه یک چنین تاثیر مستقیم و ماندگاری بگذارند؟ از طرفی جالب است که پیکان وارداتی نیم بند، توانسته بستر یک سفارش این چنینی را برای هنرمندی خلاق بسازد اما پس از گذشت این همه سال و با وجود حجم به نسبت بالاتر تولیدات امروز، کدام بازار و کدام برند و یا سفارش توانسته با فرهنگ مان گفتگویی این چنینی برقرار کند؟