عکس زیر تنها یکی از هزاران عکسی است که از جنگ سارایوو تهیه شده است. در این عکس بی آنکه خشونت مستقیم دیده شود، آوار جنگی هولناک به خوبی  ترسیم شده.

عکاس با حذف کودک زخمی ، تصویری خلق کرده که به مراتب اثرگذاری و ماندگاری اش بیش از تماشای مستقیم سوژه بوده است. همچنین از طریق حذف رنگ خواسته چیزی ابدی برایمان از داستان جنگ خلق کند. گرچه سرخی خون را نمی بینیم اما ایماژی پیش روی مان داریم که تراژدی زندگی بر کره ی زمین را نمادین می کند. این عکس از راه تقلیل است که اینگونه قدرت یافته. جدا از اینها، نکته ی ظریف دیگر این عکس متعلق به عکاس آن است. این عکس را یک عکاس جنگ تهیه نکرده. این عکس از آن اسطوره ی عکاسی سلبریتی، خانم «انی لبوویتز» است.

عمده ی شهرت لبوویتز برای پرتره های نا آشنا و ساختارشکنی است که از ستاره ها و شخصیت های مشهور تهیه کرده است. او با عکاسی برای مجله ی پرخواننده ی «رولینگ استونز» شروع به کار کرد و به سرعت با پرتره های مستندی که از ستارگان راک تهیه می کرد به شهرت رسید. کارهای معروف او در این دوران، روی جلدهای رولینگ استونز هستند. در میان آنها یکی شان از جمله معروفترین کاورهای قرن است. عکسی که او از جان لنون و همسرش، درست چند ساعت قبل از مرگشان گرفته. بعدها او بیشتر به سوی عکاسی مدلینگ و ادیتوریال و کارهای تبلیغاتی کشانده شد و در هر کدام از این زمینه ها کارهای درجه یکی انجام داد. عکس روی جلد او از «دمی مور» حامله برای مجله «ونیتی فیر» باعث جنجال بسیاری شد و به یکی از جسورانه ترین کارهای ژورنالیستی دوران تبدیل گشت.

لبوویتز به واسطه ی دوستی عمیق اش با سوزان سونتاگ در زمان جنگ به همراه او به سارایوو رفت و این چنین ظرفیت های گسترده ی روح خود را به نمایش گذاشت و متفاوت ترین مجموعه ی عکس اش را خلق کرد.

اگر مایلید درباره ی او بیشتر بدانید، فیلم مستند Annie leibovitz: lif through a lens را بیابید که مستند خوبی است درباره ی شیوه ی کار و آثار او. لبوویتز را ببینید در پشت صحنه ی کار کردنش که از ویزور به سوژه هایش نگاه می کند و مدام می گوید: قشنگه، خیلی قشنگه.